Zdalne formy wsparcia dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną podczas pandemii Covid-19 w opiniach rodziców i opiekunów

Rzeczywistość edukacyjna i terapeutyczna osób z niepełnosprawnością intelektualną uległa diametralnejzmianie podczas pandemii Covid-19. Większość instytucji wspierających osoby z niepełnosprawnościąintelektualną przeszła na zdalny tryb pracy, co wymagało dostosowania siędo nowych realiów zarówno przez osoby z niepełnosprawnością, ich najbliższe rodziny, jak i terapeutóworaz pracowników instytucji. Celem omawianego w artykule badania było poznanieopinii rodziców dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną na temat jakości zdalnejterapii i rehabilitacji oferowanej przez placówki wspracia dziennego podczas pierwszego etapupandemii w Polsce oraz poszukiwanie rozwiązań umożliwiających usprawnienie tego procesuw przyszłości. Wyniki badań wskazują na trudności w łączeniu obowiązków zawodowych, domowychi terapeutycznych przez rodziców dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną,problemy dotyczące realizacji i prowadzenia terapii, brak dostępu do profesjonalnego sprzęturehabilitacyjnego czy niski poziom umiejętności obsługi sprzętu komputerowego. Często wskazywanymproblemem była także obawa o regres umiejętności dziecka i jego ograniczony dostępdo kontaktu z przyjaciółmi. Wśród postulatów rodziców znalazły się: regularność prowadzeniaterapii, stały kontakt z terapeutą, dostosowanie planu zajęć do rytmu dnia, szkolenie z zakresuobsługi sprzętu komputerowego, zapewnienie kontaktu z rówieśnikami czy wprowadzenie modeluhybrydowego – zajęć zdalnych oraz spotkań w realnym życiu. Jest to pierwszy w Polsce raportz jakościowej oceny zdalnej terapii osób z niepełnosprawnością intelektualną w trakcie epidemiiCovid-19. Konieczne jest prowadzenie kolejnych, szerszych badań, które umożliwią poszukiwanierozwiązań respektujących prawa osób z niepełnosprawnościami do edukacji i terapii.