Krakowiak ludowy i literacki: Antologia

Krakowiaka jako postać literacką i rodzaj wiersza rozpropagowali poprzednicy poetów romantycznych. Przede wszystkim Kazimierz Brodziński w sielance krakowskiej Wiesław (1820) oraz Wojciech Bogusławski w utworze Cud mniemany albo Krakowiaki i górale (1794) grywanym także jako opera z muzyką Jana Stefaniego. Na scenach teatralnych krakowiaki rozbrzmiewały też w utworach Konstantego Majeranowskiego: Pierwsza miłość Kościuszki, Kościuszko nad Sekwaną (1821) oraz w Weselu na Pocieszce (1823). Krakowiaki najdoskonalsze pod względem formy i najciekawsze pod względem tematycznym wyszły spod pióra krakowskich poetów romantycznych: Edmunda Wasilewskiego, Anny Libery i Władysława Ludwika Anczyca. Ich popularność związana była z romantyczną apoteozą miasta jako dawnej stolicy Polski, miejsca pochówku polskich królów i bohaterów narodowych. ZE WSTĘPU