Bazyliański klasztor św. Onufrego w Ławrowie w XVII-XVIII wieku

Początki bazyliańskiego monasteru św. Onufrego w Ławrowie, znajdującego się w eparchii przemyskiej, sięgają prawdopodobnie końca XII w. W XVII w. monaster pozostawał pod kontrolą biskupów prawosławnych. W 1659 r. decyzją Antoniego Winnickiego, prawosławnego biskupa przemyskiego, zorganizowano zakon według reguły obowiązującej w klasztorze maniowskim. Ławrów utrzymywał szczególne stosunki z rodziną Winnickich, do której należało trzech eparchów przemyskich. Po przyjęciu przez diecezję przemyską unii z Kościołem łacińskim w 1691 r., klasztor przeszedł pod jurysdykcję biskupa unickiego. Dopiero w 1739 r. klasztor został przekazany Bazyliańskiemu Zgromadzeniu Opieki Najświętszej Maryi Panny, zrzeszającemu klasztory znajdujące się na terytorium Rosji. W latach 1743-1780 klasztor w Ławrowie został przyłączony do prowincji Opieki Najświętszej Maryi Panny, zwanej Polską lub Królewską. W 1780 r. klasztor znalazł się w granicach prowincji pod wezwaniem Zbawiciela, zwanej galicyjską. Od klasztoru zależały wówczas rezydencje w Bilinie i Wysocku Wyżnym.Klasztor w Ławrowie różnił się od innych klasztorów położonych w prowincji polskiej wyposażeniem i liczbą zakonników. W drugiej połowie XVIII w. przebywało w nim od 9 do 29 zakonników. Przełożeni klasztoru należeli do bazyliańskiej elity intelektualnej i pełnili funkcję protoihumenów w prowincji Opieki Najświętszej Maryi Panny. Mnisi z Ławrowa rozwinęli działalność duszpasterską i edukacyjną. Od lat 40. XVIII w. w klasztorze organizowano studia zakonne z zakresu retoryki, filozofii i teologii. Dzięki otwarciu internatu dla młodzieży świeckiej kształciła się tu także niższa szlachta. Ławrowscy bazylianie przyjmowali także synów mieszczan. Działalność edukacyjną wspierała biblioteka klasztorna, jedna z największych bibliotek bazyliańskich w prowincji.