Cognitive behavioural therapy (CBT) – case studies

Celem niniejszego artykułu jest przybliżenie specyfiki psychoterapii poznawczo-behawioralnej (TPB) na podstawie terapii 2 pacjentek. Podłoże teoretyczne terapii stanowi to, że procesy uczenia się determinują zachowanie (terapia behawioralna), nabywanie oraz utrwalanie przekonań i sposobu widzenia świata (terapia poznawcza). Psychoterapia poznawczo-behawioralna jest krótkoterminowa (zazwyczaj 12–20 sesji cotygodniowych). Zakłada dużą zależność pomiędzy myślami pacjenta (o sobie, świecie i przyszłości) a jego emocjami, zachowaniem i fizjologią. Praca pacjenta pomiędzy sesjami polega na obserwacji swoich myśli, zachowań, emocji oraz wprowadzaniu zmian w zakresie swoich myśli i zachowań. Celem TPB jest niezależność i samodzielność pacjenta, realizacja jego celów i zaradzenie najistotniejszym problemom. Terapeuta powinien być aktywny, ciepły i empatyczny. Terapia poznawczo-behawioralna jest ustrukturalizowana i aktywna. Pomiędzy sesjami pacjent otrzymuje prace domowe do wykonania. Podczas terapii informacje są zbierane przez eksperymenty oraz weryfikację hipotez. Należy podkreślić fakt, że aby nastąpiły zmiany w procesie psychoterapii, konieczne jest zbudowanie silnego przymierza terapeutycznego.