Subaraknoid Kanama ve Acil Yönetimi

Subaraknoid kanama (SAK), pia mater ile araknoid membran arasındaki boşluğa kan sızmasıyla karakterize, nörolojik bir acildir. İnme vakalarının %5’ini oluşturan bu durum, genellikle 50-60 yaşlarında görülmekle birlikte genç nüfusu da etkilemektedir. Vakaların %80’i intrakranial anevrizma rüptüründen kaynaklanır. Klinik olarak hastalar sıklıkla "hayatının en şiddetli baş ağrısı" (şimşek çakması baş ağrısı) şikayetiyle başvurur. Tanıda ilk adım kontrastsız bilgisayarlı tomografi (BT) olup, BT’nin yetersiz kaldığı durumlarda lomber ponksiyon veya anjiyografi tercih edilir. Tedavi yönetimi; hastanın stabilizasyonu, kan basıncı kontrolü ve anevrizmanın mümkün olan en kısa sürede cerrahi klipleme veya endovasküler yöntemlerle kapatılmasını içerir. En önemli komplikasyonlar arasında yeniden kanama, vazospazm ve hidrosefali yer alır. Gecikmiş serebral iskemiyi önlemek için nimodipin kullanımı standart bir yaklaşımdır. Yüksek mortalite oranına sahip olan SAK'ta erken tanı ve etkili komplikasyon yönetimi sağkalımı %65'lere kadar çıkarabilmektedir. Subarachnoid hemorrhage (SAH) is a neurological emergency characterized by bleeding into the subarachnoid space between the pia mater and the arachnoid membrane. Accounting for 5% of all strokes, it primarily affects individuals aged 50-60 but also impacts younger populations. Approximately 80% of spontaneous cases result from intracranial aneurysm rupture. Clinically, patients often present with a sudden, "thunderclap headache," described as the worst pain of their lives. Non-contrast computed tomography (CT) is the primary diagnostic tool, with lumbar puncture or angiography used if CT results are inconclusive. Management involves patient stabilization, blood pressure control, and securing the aneurysm through surgical clipping or endovascular coiling as soon as possible. Major complications include rebleeding, vasospasm, and hydrocephalus. The use of nimodipine is the standard approach to prevent delayed cerebral ischemia. Despite high mortality rates, early diagnosis and effective complication management can increase survival rates to 65%.