"Wisdom in the Thai Literature of the Sukhothai Period: A Case Study of the Art of Descriptive Writing"

Background and objective (s): Thai literature from the Sukhothai period demonstrates literary wisdom through the use of beautiful and artistically descriptive language. The research for this article aimed to examine the wisdom found in Sukhothai literature, focusing on the wisdom of the poets in the art of creating detailed descriptive language. Methodology: This research was a qualitative study that focused on a critical analysis of Sukhothai period literature found in inscriptions and cosmological literary texts. The focus was on the art of using descriptive languag e. The analy sis results were summarized and then compiled into this research article. Main result: It was found that poets used descriptive imagery to convey abstract ideas and meanings that were difficult to comprehend clearly and concretely. It was also found that poets arranged the harmony of sounds and meanings in sentences to create aesthetics in storytelling. Furthermore, poets used numbers for descriptions by way of imagery, and hence, conveyed meaning in various ways, including using numbers to compare time periods, using numbers to convey content piece by piece, using numbers to explain mathematical results, and to represent quantity and convey meaning clearly and systematically. The poet’s art of using descriptive language, including the use of imagery, the devising of the harmony between sound and meaning in sentences and the use of numbers, demonstrates the wisdom of the poets in creating literary language that deserves to be recognized. Relevance to Thai Studies: By understanding the wisdom of Thai poets from the Sukhothai period, this research contributes to raising awareness and appreciation for the value of Thai literature, which deserves preservation and study. This value, especially the beauty of Thai literary language, is a testament to the talent and creativity in the art of language use by Thai poets, worthy of recognition in both Thai and global society. Conclusion: According to the research findings, Sukhothai poets had extensive knowledge and creativity in conveying beautiful and artistic language, particularly in conveying abstract and difficult-to-understand ideas that needed to be demonstrated clearly and concretely. The ability of the poets to create beautiful works using such descriptive language is the source of the enduring value of the literary texts from the Sukhothai period, which have remained relevant throughout time, from the past to the present. ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: วรรณคดีไทยสมัยสุโขทัย แสดงให้เห็นถึงภูมิปัญญาในการประพันธ์ เช่นลักษณะวิธีการใช้ภาษาพรรณนาความที่งดงามมีศิลปะ บทความนี้จึงมุ่งศึกษาภูมิปัญญาที่ปรากฏในวรรณคดีสมัยสุโขทัย โดยเลือกศึกษาเฉพาะภูมิปัญญาของกวีในการสร้างสรรค์ศิลปะภาษาพรรณนาภาพ ระเบียบวิธีวิจัย: เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มุ่งวิเคราะห์วิจารณ์วรรณคดีสมัยสุโขทัยประเภทจารึกและวรรณคดีโลกศาสตร์ในประเด็นของศิลปะการใช้ภาษาพรรณนาภาพ แล้วสรุปผลการวิเคราะห์ เรียบเรียงเป็นบทความวิจัย ผลการวิจัย: จากการศึกษาพบว่ากวีใช้ภาพพจน์เพื่อพรรณนาสื่อความหมายเชิงนามธรรมและความหมายที่เข้าใจยากให้ปรากฏภาพในจินตนาการเป็นรูปธรรม ประการต่อมาพบว่า กวีจัดเรียงความประสานของเสียงและความหมายในประโยค เพื่อสร้างสุนทรียภาพในการเล่าเรื่อง นอกจากนี้ กวีใช้ศิลปะการใช้จำนวนตัวเลขในการพรรณนาภาพ เพื่อถ่ายทอดความหมายในหลายลักษณะ ได้แก่ การใช้ตัวเลขเพื่อเปรียบเทียบระยะเวลาการใช้ตัวเลขสื่อความหมายส่วนต่าง ๆ ทีละส่วน การใช้ตัวเลขอธิบายผลลัพธ์ทางคณิตศาสตร์ การใช้ตัวเลขเหล่านี้มีจุดประสงค์เพื่อเน้นย้ำปริมาณและการสื่อความหมายให้เห็นชัดเจนอย่างเป็นระบบ ศิลปะการใช้ภาษาพรรณนาทั้งการใช้ภาพพจน์ ความประสานของเสียงและความหมายในประโยค และการใช้ตัวเลขแสดงให้เห็นภูมิปัญญาของกวีในการสร้างสรรค์ภาษาวรรณศิลป์ที่สมควรยกย่องให้เป็นที่ประจักษ์ ความเกี่ยวข้องกับไทยศึกษา: บทความนี้ทำให้เข้าใจภูมิปัญญาของกวีไทยสมัยโบราณ ตระหนักและซาบซึ้งในคุณค่าของวรรณคดีไทยที่ควรค่าแก่การอนุรักษ์และศึกษา โดยเฉพาะความงดงามของภาษาวรรณศิลป์ในวรรณคดีไทย นับเป็นความสามารถและความคิดสร้างสรรค์ของกวีไทยในศิลปะการใช้ภาษาที่สมควรยกย่องให้เป็นที่ประจักษ์ในสังคมไทยและสังคมโลก บทสรุป: ผลการวิจัยสรุปได้ว่ากวีสมัยสุโขทัยมีภูมิปัญญาความรู้กว้างขวาง ลึกซึ้ง และมีความคิดสร้างสรรค์ในการถ่ายทอดภาษาที่งดงามมีศิลปะ โดยเฉพาะการสื่อภาษาที่เป็นนามธรรม เข้าใจยาก ให้ปรากฏชัดเป็นรูปธรรม เห็นภาพได้ชัดเจน ความสามารถของกวีไทยโบราณที่สร้างงานประพันธ์ให้มีความงดงาม โดยใช้ภาษาพรรณนาดังกล่าวนี้คือคุณค่าของตัวบทวรรณคดีสมัยสุโขทัยที่ยังคงปรากฏผ่านมิติกาลเวลาจากอดีตจนถึงปัจจุบัน