Owies nagi w żywieniu trzody chlewnej i drobiu

Na podstawie badań prowadzonych w latach 1994–2002, stwierdzono, że owies nagoziarnisty ze względu na swój skład chemiczny i wartość odżywczą może być stosowany w żywieniu trzody chlewnej na równi z kukurydzą i pszenicą. Owies nagi zawiera w s.m. około: 15% białka ogólnego, 2% włókna surowego i 8% tłuszczu surowego. W porównaniu z pszenicą, kukurydzą i jęczmieniem białko owsa jest bogatsze w lizynę (4,11/16 g N), włókno uboższe w ligninę (1,09%), tłuszcz zawiera porównywalne ilości UFA (ponad 81%). Zawartość beta-glukanów (4,38) i fitynianów (0,39) jest wyższa niż w owsie oplewionym. Wartość energetyczna owsa nagiego (16,6 MJ EM/kg) dorównuje pszenicy i kukurydzy. Strawność owsa nagiego jest wysoka — 80% dla substancji organicznej. Udział 55% owsa nagiego w mieszance pełnoporcjowej dla tuczników pozwala na osiągnięcie średnich przyrostów dobowych 855 g (grupa kontrolna z takim samym udziałem jęczmienia 784 g), przy podobnych jak w w grupie kontrolnej wskaźnikach wydajności rzeźnej i nieco większym otłuszczeniu tuszy.