Przemoc i nekrofilia u braci Coen

W swojej analizie filmów Ethana i Joela Coenów Syska wykorzystuje narzędzia psychoanalizy Ericha Fromma, by pokazać nekrofilską naturę bohaterów ich filmów. Przemoc, jeden z najistotniejszych elementów filmowej rzeczywistości, jest przedmiotem analizy autora. Syska wskazuje na nowe sposoby obrazowania przemocy, podkreślając fizjologiczny charakter aktów przemocy i biologiczną naturę umierania. Sakralna i metafizyczna wartość śmierci zostaje umniejszona, a na pierwszy plan wysuwają się jej fizjologiczne aspekty. Syska stara się udowodnić, że hiperbolizacja przemocy w filmach braci Coen jest nie tylko punktem wyjścia dla postmodernistycznych zabaw z doświadczonym widzem, ale także próbą wciągnięcia go w patologiczny dyskurs, którego istotą jest estetyczna i moralna akceptacja okrucieństwa. Syska udowadnia, że nekrofilia, będąca jedną z najistotniejszych właściwości składających się na ich filmową rzeczywistość, jest również cechą charakterystyczną postmodernizmu.