Ksiądz biskup August Hlond wobec katolików niemieckiego pochodzenia na obszarze polskiego Górnego Śląska (1922—1926)

W pierwszej połowie lat 20. XX wieku ksiądz August Hlond pracował na polskiej części Górnego Śląska, pełniąc funkcję administratora apostolskiego, a następnie biskupa w Katowicach. Obie nominacje zostały podjęte przez papieża Piusa XI, który brał pod uwagę różne zalety charakteru duchownego. Najcenniejszą spośród nich była umiejętność rozwiązywania konfliktów wewnątrz obozu katolickiego. Antagonizm narodowy, dzielący środowisko katolickie na grupy polską i niemiecką, był najsilniejszy właśnie na Górnym Śląsku. Polacy stanowili liczebną większość, jednak grupa niemieckich katolików również domagała się zagwarantowania praw językowych w pracy duszpasterskiej. Sytuację dodatkowo komplikowało ich zaangażowanie w spór polityczny między organizacjami polskimi i niemieckimi, co podnosiło temperaturę konfliktu narodowego. W obliczu tej skomplikowanej sytuacji wewnętrznej ksiądz A. Hlond stosował metody mediacyjne i starał się zapewnić zwaśnionym stronom najwyższy standard opieki duszpasterskiej ze strony Kościoła. Tak można wyjaśnić jego politykę tolerancji wobec praw językowych niemieckiej części wiernych. Przyniosło to pozytywne rezultaty w postaci znaczącego zmniejszenia intensywności konfliktów społecznych. Było to szczególnie widoczne po tym, jak biskup Hlond opuścił Górny Śląsk i objął funkcję prymasa Polski.