Klasik Türk Şiirinde Çocuk ve Sır

İnsanın ana rahmine düşmesiyle başlayan dünya hayatı bebeklik, çocukluk, ergenlik, gençlik, orta yetişkinlik ve yaşlılık dönemlerinin ardından ölümle son bulmaktadır. Bu gelişim dönemleri fiziksel, psikolojik ve bilişsel olarak her insanda farklı olacağı gibi coğrafya ve kültüre göre de farklılıklar gösterebilir. Çalışmamıza esas olan çocukluk dönemi de çeşitli kültür, hukuk ve dinlerde farklı yorumlanabilir. Esas itibariyle amacı güzeli ve güzellikleri anlatmak olan edebiyat, yine özünde güzellikler bulunduran çocuğu her yönüyle anlatmaya çalışmıştır. Klasik Türk şiirinde, çocuğun fiziksel, psikolojik ve bilişsel özelikleriyle ilgili anlatımlar ve benzetmelerle beraber, çocukluk dönemine ait kültürel unsurlar da yaygın olarak kullanılır. Bu çalışmada, farklı yüzyıllardan seçilen divanlarda tespit ettiğimiz beyitlerden hareketle çocuk ve sır kavramlarının ilişkisi incelemeye tabi tutulmuştur. İlgili beyitler şerh edilirken çocuk psikolojisinin en önemli iki kuramcısı olan Piaget ve Vygotsky’nin bilişsel gelişim kuramları esas alınmıştır. Bu kuramlar ışığında çocuk ve sır ilişkisi üzerinde durularak çocuk psikolojisi ile Klasik Türk şiirinin bakış açısı birleştirilmeye çalışılmıştır.