FROM 21st CENTURY LOVERS ANALYZING YAKUP TEMELİ'S “YUSUF AND ELİF” STORY

Kültür; ortak değerlere sahip, topluluk hâlinde yaşayan bir grup insanı en özelde niteleyen bir kavram olarak tanımlanabilir. Kültür, bünyesine toplumun yaşam standartlarının tümünü alabilmekle birlikte yine o toplumun ortak yaratılarını yansıtabilen bir olgudur. Söz konusu yaratılardan biri edebî ürünlerdir ve halk hikâyeleri bu ürünlerin kültürü en iyi yansıtan parçalarından biridir. Geçmişten günümüze Türk kültür zincirinin anlatmaya bağlı halkası olan Türk Halk Hikâyeleri, Türk edebiyatı için şüphesiz kıymetli bir hazinedir. Türk kültüründe hikâyeler; bulundukları döneme ışık tutan, zamana meydan okuyan önemli folklorik malzemelerdendir. İcracıların genetik kültürel kodlarını çözümlemek, toplumun geleneğini ve edebî yönden hayata bakış açısını anlamak bakımından halk hikâyeleri ve efsaneleri önemlidir. İslamiyet öncesinden başlayıp kök salan anonim halk anlatıları İslamiyet’e geçişle beraber gerçekte yaşayıp yaşamadığına bakılmaksızın anlatıcı imzalı olarak ortaya çıkmaktadır. Âşıklık geleneğinde ata mirası olan Âşık tarzı Halk Hikâyeciliği eski formunu koruyamamış olsa da çağı yakalamaya çalışan ve hâlâ var olma çabasını kaybetmeyen özünde bir gelenektir. Bu makalede de gösterilen çabanın bir uzantısı olarak, yaşayan âşıklardan Âşık Yakup Temeli’nin hayatı ve sanatı ışığında icra ettiği hikâyelerden biri olan “Yusuf ile Elif” hikâyesi, içerik bağlamında birçok edebi tahlile tabi tutulmak üzere incelenmiştir. Literatür tarama ve eser inceleme yöntemlerinin kullanıldığı araştırmanın amacı, kadim geleneğin temsilcilerini manevi bağlamda yaşatmak ve geleneği gelecek nesillere anlatabilmek ve aktarabilmektir.