Necip Fazıl Kısakürek’in Sanat Algısında Değişim Süreci

Bu makalede amaç, Necip Fazıl Kısakürek’in 1934 yılı öncesi ve sonrası sanat algısını ortaya koymaktır. Necip Fazıl Kısakürek, Cumhuriyet dönemi Türk şiirinde mistik ve metafizik arayışları ile tanınan bir şairdir. Onun şiir anlayışı 1934 öncesi ile sonrasında önemli farklılıklar gösterir. Şairin ilk dönem şiirlerinde genel olarak bireysel temalara ağırlık verdiği görülür. Şair, bu bağlamda bireyin iç dünyasındaki karmaşayı, tedirginliği, öfkeyi ve huzursuzluğu dile getirir. Bu dönemde kaleme aldığı Örümcek Ağı (1925) ve Kaldırımlar (1928) adlı kitaplarında kişinin iç ve dış çatışmalarını ele alır. Bu şiirlerde ölüm, ölüm korkusu, endişe, öfke, iç sıkıntısı, şüphe tedirginlik vb. temalar ön plana çıkar. 1934 yılında Abdülkahim Arvasi ile tanışan Kısakürek, sanata ve hayata genel olarak mistik, metafizik ve dini açıdan yaklaşır. Ruh dünyasında büyük bir değişim geçiren şair, fikirlerin önde olduğu şiire ağırlık verir. Bununla beraber ilk dönemdeki lirizm yine de kendisini gösterir. O, artık şiirin amacının “Mutlak Hakikat’i yani Allah’ı arama işi olduğunu söyler. Necip Fazıl, Çile adlı şiir kitabında mistik ve metafizik konulu şiirlere daha çok yer verir.