Muzyka w filmach Wima Wendersa

Muzyka popularna jest bardzo ważnym elementem dla Wima Wendersa jako reżysera - nie funkcjonuje jednak w jego filmach jako tło, „podkład” służący podkreślaniu, dopełnianiu nastroju czy wzmacnianiu emocji, ale jako autonomiczny element, nierzadko ingerujący w filmowe opowiadanie. W epoce „kryzysu obrazu” to muzyka właśnie wypełnia lukę po obrazie, któremu brak już zdolności komunikacyjnych, przewyższa tym samym możliwości wizualnej narracji, bo potrafi przenosić znaczenia i emocje dużo lepiej niż wyjałowiony dziś obraz. W filmach Wendersa stopniowo zacierania się podział, a także w końcu zależność pomiędzy obrazem i dźwiękiem. W końcu reżyser wyraźnie przesuwa punkt ciężkości reprezentacji filmowej z uprzywilejowanej dotąd sfery wizualnej na dźwiękową, dając tym samym odpowiedź na kryzys kina.