Ekstrakorporal Membran Oksijenasyonu (ECMO)

Ekstrakorporeal membran oksijenasyonu (ECMO), konvansiyonel tedavilere yanıt vermeyen ve geri dönüşümlü kardiyopulmoner yetmezliği bulunan yenidoğanlarda gaz değişimi ve dolaşım desteği sağlayan bir tedavi yöntemidir. Mekonyum aspirasyon sendromu, konjenital diyafram hernisi (KDH), persistan pulmoner hipertansiyon ve konjenital kalp hastalıkları ECMO’nun en sık kullanım endikasyonlarıdır. Fötal dönemde yüksek pulmoner vasküler direnç ve sağ-sol şantla sürdürülen dolaşım, doğum sonrası pulmoner basıncın düşmesiyle değişime uğrar; bu adaptasyon gerçekleşmezse persistan fötal sirkülasyon gelişir. ECMO, oksijenasyonu artırarak pulmoner basıncı düşürmeyi ve ventilatör kaynaklı hasarı azaltmayı amaçlar. Mortalite riskinin değerlendirilmesinde oksijenasyon indeksi ve alveoler-arteryel gradient gibi parametreler kullanılır. Venoarteriyel, venövenöz ve çift lümenli venövenöz ECMO teknikleri klinik duruma göre seçilir. İşlem öncesi heparinizasyon gereklidir. Düşük doğum ağırlığı, prematürite ve intrakranial kanama kontrendikasyonlar arasındadır. ECMO’ya bağlı komplikasyonlar arasında hemoraji, emboli, renal yetmezlik ve nöromotor sekeller yer alır. KDH’de ECMO’nun zamanlaması tartışmalı olmakla birlikte ağır olgularda mortaliteyi azalttığı bildirilmiştir; ancak uzun dönem sonuçlara etkisi sınırlı görünmektedir.