Fuzûli'den Şeyh Galib'e Aşkın Uzun Hikâyesi

Necmettin Turinay tarafından kaleme alınan Fuzûlî’den Şeyh Gâlib’e Aşkın Uzun Hikâyesi adlı eser, klasik Türk edebiyatındaki mesnevi nazım şekliyle yazılmış tahkiye yönü olan eserleri inceleme konusunda yeni bakış açıları sunmaktadır. Bu şekilde yazılan eserlere gereken ilginin gösterilmesi konusuna dikkat çeken yazar, hikâye veya roman olarak nitelendirdiği mesnevilere, hikâye gücüne odaklanarak yaklaşmaktadır. Bu yaklaşımını klasik edebiyatın en önemli isimlerinden Fuzûlî ve Şeyh Gâlib’in mesnevileri üzerinden gerçekleştiren Turinay, Leylâ vü Mecnûn ile Hüsn ü Aşk’ı ele alarak şiir söylemede kendini kanıtlamış bu iki şairin hikâye güçlerine odaklanmaktadır ve bu sanatkârları hikâyeci yönlerine öncelik vererek değerlendirmektedir. Tasarruflarını gelenekle birleştirmiş olan büyük sanatkârların bunu yaparken modern bir tür olarak kabul edilen romana ne kadar yaklaştığını ortaya koymaktadır. Fuzûlî’nin Leylâ vü Mecnûn’u ve Şeyh Gâlib’in Hüsn ü Aşk’ını muhtelif yönlerden inceleyen Turinay, bu iki sanatkârın geleneğin içinde kalarak geleneğin icaplarını eserlerine hizmet eder duruma getirdiklerini; değişikliği, yeniliği, özgünlüğü arayan bir tavırda eserlerini kaleme aldıklarını ve muhatabın karşısına birer hikâyeci olarak çıktıklarını anlatmaktadır.