Een illusie rijker

Een illusie rijker Het is 2009 en mevrouw AC komt naar het UMC in Utrecht. Ze is ten einde raad, want ze verdwaalt. Niet af en toe, maar heel vaak, en op momenten dat dat heel gevaarlijk kan zijn. Een ogenschijnlijk gezonde, jonge, slimme vrouw, geen vuiltje aan de lucht. Maar ze rijdt met 120 kilometer per uur over de snelweg, met haar drie kleine kinderen op de achterbank. En plots weet ze niet meer hoe ze verder moet en de paniek slaat toe. Heb ik nu mijn afslag gemist? Of was het toch de volgende? Of ben ik er nog lang niet, waar ging ik eigenlijk naartoe? Met deze problemen kwam mevrouw AC na veel omwegen terecht bij Martine van Zandvoort, klinisch neuropsycholoog. Ze had onopgemerkt een hersenbloeding doorgemaakt en het enige waarneembare gevolg was verdwalen. Maar wat bleek? Met niet een van de bestaande neuropsychologische tests kon dit gebrek worden aangetoond. Het was simpelweg niet mogelijk om de intense beleving van deze mevrouw in een testrapport te beschrijven. Wat is er dan nodig om verdwalen te kunnen onderzoeken? Martine betrok mij in deze puzzel, op zoek naar de oplossing en veertien jaar later zijn we hier (Van der Ham e.a., 2010).