Władysław Marconi, architekt wolno praktykujący (1848–1915). Część 1. Studia i pierwsze doświadczenia zawodowe (1868–1888)

Dokonania projektowe Władysława Marconiego (1848–1915), jako jednego z czołowych przedstawicieli dojrzałej, a zwłaszcza późnej fazy historyzmu w architekturze polskiej, choć na ogół powszechnie znane, to jednak głównie w kontekście dzieł zrealizowanych przez niego około 1900 roku, czyli w szczytowym okresie jego kariery zawodowej. Celem badań było zatem prześledzenie, dotąd szerzej nieopracowanej, jego działalności projektowej w latach poprzedzających osiągnięcie przez niego około 1898 roku statusu jednego z najwybitniejszych, tak pod względem architektonicznym, jak i techniczno-technologicznym, warszawskich architektów przełomu XIX i XX wieku. W artykule przedstawiono działalność projektową W. Marconiego z lat 1868–1888, to jest z okresu studiów, a przede wszystkim pierwszej fazy jego kariery zawodowej. Badania zostały przeprowadzone głównie w oparciu o publikacje z epoki w czasopismach fachowych i warszawskiej prasie, a przede wszystkim archiwalia przechowywane w kilku kolekcjach Muzeum Narodowego w Warszawie. W wyniku badań udało się ustalić nie tylko przebieg początkowej fazy kariery zawodowej W. Marconiego, ale także uzupełnić dotychczasową wiedzę o dotąd nieznaną jego działalność projektową, m.in. w warszawskim Hotelu Krakowskim oraz na Polesiu, w Kosowie oraz w majątkach Porzecze i Piaseczna.