Dijital Yorgunluğun Çalışan Performansı Üzerindeki Etkisinde İş Yükünün Aracı Rolü

Bu çalışmanın amacı, sağlık hizmetlerinde dijital yorgunluğun çalışan performansı üzerindeki etkisini incelemek ve bu ilişkide iş yükünün aracı rolünü ortaya koymaktır. Dijitalleşmenin sağlık sektöründe hızla yaygınlaşması, çalışanlar üzerinde yeni bilişsel ve psikolojik talepler oluşturmakta; bu durum performans çıktıları açısından önemli sonuçlar doğurmaktadır. Bu nedenle çalışma, dijital yorgunluk, iş yükü ve performans arasındaki ilişkileri bütüncül bir çerçevede ele alarak literatüre katkı sağlamayı hedeflemektedir. Araştırmada nicel yöntem benimsenmiş ve veriler Batı Karadeniz Bölgesi’nde görev yapan 630 sağlık çalışanından anket yoluyla toplanmıştır. Ölçüm modelinin geçerlilik ve güvenirliği PLS-SEM analizi ile test edilmiş; yapısal model aracılığıyla hipotezler değerlendirilmiştir. Elde edilen bulgular, dijital yorgunluğun çalışan performansı üzerinde negatif ve anlamlı bir etkiye sahip olduğunu göstermektedir (β = −0,41; p < 0,001). Dijital yorgunluğun tüm alt boyutlarının performansı olumsuz etkilediği belirlenmiştir (β değerleri −0,25 ile −0,34 arasında). Ayrıca dijital yorgunluğun iş yükünü artırdığı (β = 0,37; p < 0,001), iş yükünün ise performansı düşürdüğü (β = −0,37; p < 0,001) tespit edilmiştir. Aracılık analizi, iş yükünün dijital yorgunluk ile performans arasındaki ilişkide kısmi aracı rol oynadığını ortaya koymaktadır (dolaylı etki β = −0,14; p < 0,001). Bu çalışma, dijital yorgunluk ve iş yükünü birlikte ele alarak sağlık çalışan performansını açıklayan bütüncül bir model sunması bakımından literatüre katkı sağlamaktadır. Ayrıca bulgular, sağlık yöneticilerine dijital taleplerin yönetimi ve iş yükünün dengelenmesi yoluyla çalışan performansının artırılmasına yönelik önemli uygulama çıkarımları sunmaktadır.